یکی بود که خودش نبود

هارولد یک پسربچه‌ی 3- 4 ساله است که دنیایش را خودش می‌سازد. و همین ویژگی منحصربه‌فردش اجازه می‌دهد که او خیلی کارها بکند...
مثلا یک شب تصمیم می‌گیرد زیر نور ماه قدم بزند.
او یک ماه می‌خواهد و یک جاده‌ی مستقیم و بلند تا توی آن گم نشود.
خوشبختانه او مدادشمعی بنفشش را همراهش دارد و می‌تواند اینها را برای خودش بکشد.
تمام داستا‌ن‌های هارولد همین طور است. او داستان ‌ایش را با تخیل شروع می‌کند و با بازی ادامه می‌دهد. هارولد دنیایش را با تخیل می‌سازد و این درسی است که می‌توان به همه‌ی بچه‌ها داد. تا می‌شود باید قدرت تخیل را در بچه‌ها پرورش داد تا در آینده آدم‌بزرگ‌های خلاق‌تری شوند.
بعد از خواندن کتاب‌ها می‌شود ساعت‌ها با بچه‌ها حرف زد و برای همین این کتاب‌ها در دسته‌ی کتاب‌های فلسفی برای کودکان قرار دارند

شما بچه که بودین از مگس و حلزون و موش و کرم بدتون میومد؟ هنوزم بدتون میاد؟ ولی راستش این موجودات خیلی باحالن. کلی خصوصیت عجیب و غریب دارن که ماها اصلاً نمیدونیم. مثلاً میدونستین مگس‌ها حیوون خونگی دارن؟ یا مثلاً حلزون‌ها همیشه دنبال یه لباس تازه‌ان؟ میدونستین اگه موش‌ها همه چیز رو می‌جون به خاطر اینه که دندوناشون می‌خاره؟ یا نسل کرم‌ها از زمان دایناسورها مونده؟ الیس گراول توی مجموعه‌ی «موجودات حال به هم زن» برای ما همه‌ی این‌ها رو با یه زبون خیلی بامزه توضیح داده. ما که بعد از خوندن این کتاب، کلی لباس رنگی آستین‌پفی برای حلزون‌ها گذاشتیم کنار. شما چی کار میکنین؟