شاهزاده هریِت به قلعه­ی پدر و مادرش آمده اما به همین زودی پشیمان شده است. او دوست ندارد توی خانه بنشیند. وقتی پدر و مادر یک شاهزاده مدام بهش بگویند باید مثل شاهزاده‌ها رفتار کند، چطوری می‌تواند خوش بگذراند؟ از این مهم­تر، وقتی دوستش شاهزاده ویلبِر به کمک نیاز دارد تا تخم مارش (هیدرا) که گمشده را پیدا کند، چطور   می­تواند دست روی دست بگذارد و توی خانه بماند؟ برای همین هریت با خوشحالی جست‌وجو را آغاز می‌کند. رد پای دزد آن‌ها را به سمت یک جادوگر شرور می‌کشاند که موش کوری به اسم راپونزل را توی برج اسیر کرده است. موش کوری که دُمش یک دم معمولی نیست. اگرچه هریت آمده تا تخم را با خودش ببرد، اما نمی‌تواند راپونزل را همان‌جا رها کند. او و ویلبِر نقشه‌ای می‌کشند تا تخم را بدزدند و راپونزل را نجات دهند.

"هرییت" برعکس همه شاهزاده خانم‌های لوسِ توی قصه‌ها، یه شاهزاده‌ی شَر و شور و شاد و شنگوله، وقتی هم میفهمه که طلسم شده و قراره در 12 سالگی انگشتش بره زیر چرخِ همستر و به خواب ابدی فرو بره، به جای اینکه ناراحت شه، کلی خوشحال میشه، می‌دونی چرا؟ چون این یعنی که تا 12 سالگی شکست ناپذیره و هیچ اتفاقی واسش نمی‌افته. پس هوراااا... پیش به سوی همه‌ی کارهای باحال و هیجان‌انگیز و خطرناکی که دلت می‌خواد اما جشن تولد 12 سالگیش و زمان اجرای طلسم داره نزدیک میشه. بالاخره سرنوشت رو میشه شکست داد یانه؟