میک بولون واقعاً اسطوره بود.

برنامه‌ی تلویزیونی «من اختراع می‌کنم، تو هم اختراع کن» را اجرا می‌کرد. سه‌شنبه‌ها سر ساعت شش عصر. و هر سه‌شنبه سر ساعت شش، چیکو دست از تظاهر به مشق‌نوشتن برمی‌داشت و در فاصله‌ی ده‌دوازده‌میلیمتری تلویزیون می‌نشست تا برنامه‌اش را دنبال کند.

میک بزرگ!

همین میک بولون بود که باعث شده بود چیکو بزرگ‌ترین تصمیم زندگی‌اش را بگیرد: مخترع‌شدن!

اوووف... چه گرمه!

چیکو مثل لوکوموتیوی که روی سربالایی حرکت می‌کند، هِنّ‌وهِن می‌کرد و هر لحظه آماده‌ی ترکیدن بود. راستش یادش نمی‌آمد تابستانی شبیه این دیده باشد. هیچ بادی نمی‌وزید.

همه‌جا گرم بود: نشیمن، حمام، آشپزخانه و حتی توی یخچال. چیکو که تلاش کرده بود سرش را توی جامیوه‌ای یخچال کند و چرت بزند، به‌شخصه این را تأیید می‌کرد.