مایکل عزیز

من در نروژ هستم. امروز توی این قصر بودم. شاه را ندیدم. کارآگاهی هم اینجا ندیدم. یک چیزی توی سفرم گم کرده‌ام. نمی‌دانم کجا. به کمک تو احتیاج دارم. اگر کمک نکنی، باید از پادشاه سوئد کمک بخواهم که این پرونده را قبول کند.

نمی‌توانستم تکه‌کاغذ گمشده را پیدا کنم. به تکه‌هایی که توی دستم بود، نگاه کردم. من، کارآگاه زبل، به فکر فرو رفتم. بعد گفتم: «من همه‌اش به چیزی که توی دستم بوده، نگاه کرده‌ام. شاید باید به چیزی نگاه کنم که توی دستم نیست.»

آنی پرسید: «آخه چطور ممکن است چیزی را که نیست، نگاه کنی؟»

من، مایکل، کارآگاهِ زبل هستم. من از هیچ‌چیز نمی‌ترسم، جز یک چیز. امروز به مهمانی دعوت شده‌ام، برای جشن تولد آنی. آنی یک سگ دارد به اسم گرگی، که ازش می‌ترسم. اما مشکلی پیش آمده است!

من و تافی قدم‌زنان به خانه‌ی رُزاموند رفتیم. حالا دیگر باران سختی می‌بارید. شاید راستی راستی مهمانی به هم می‌خورد. واردِ حیاط خانه‌ی رزاموند شدیم. بالاخره یک خبر خوب: هیچ نشانه‌ای از مهمانی نبود. فقط رزاموند را دیدیم و… سه تا مار واقعاً گُنده‌مُنده و وحشتناک توی سه قفس جدا…

من مایکل، کارآگاه زبل هستم. هیچ دستیاری ندارم و تنها کار می‌کنم. به خانه‌ی آنی رفتم. آنی گفت: «یک نقاشی از سگم کشیدم، گذاشتم روی میز ولی ناپدید شد». گفتم: «فقط بگو ببینم این خانه در مخفی یا دالان پنهانی ندارد؟»

اخبار را گرفتم. تصویر یک بوقلمون غول‌پیکر را نشان می‌داد که در پارکینگ یک فروشگاه روی سقف ماشینی نشسته. صدای تلویزیون را زیاد کردم.

شنیدم که می‌گویند «غوغا» به پا شده.

شنیدم که می‌گویند: «بگیریدش! بگیریدش!»

آهی کشیدم. پرنده‌ی طفلکی!

کارآگاه سیتو در قایق روی رودخانه اروند می‌بیند یک نفر که مثل روح به نظر می‌رسد در حال فرار است. کارآگاه و دستیارش از قایق پیاده می‌شوند تا بفهمند چرا روح فراری داخل استادیوم فوتبال رفته و وسط تماشاگران پنهان شده.