پوملو، فیل فیلسوفِ صورتی، وقتی خیلی کوچولو بود، تفاوت‌ها را نمی‌شناخت، مثلاً نمی‌دانست فرق بین «اینجا» و «جای دیگر» چیست؟ یا فرق بین «غریبه» و «آشنا» یا «کدر» و «شفاف» یا «تنها» و «با هم» یا... پوملو همین‌طور که بزرگ می‌شد، کم‌کم فهمید که بعضی چیزها در این دنیا روشن هستند و بعضی چیزها تاریک. او فهمید که در این دنیای بزرگ خیلی چیزها با هم تفاوت دارند.

پوملو، فیل فیلسوفِ صورتی، خیلی زود فهمید که دنیا پُر از شکل‌های جورواجور است. او به همه‌چیز با دقت نگاه کرد تا بفهمد چه‌شکلی است. پوملو فهمید کوه‌ها «مثلثی» هستند! بعد فهمید که قیفِ بستنی هم «مثلثی» است. خوب هم که به خروس نگاه کرد، دید نوک خروس هم «مثلثی» است. پوملو کم‌کم با «گردِ» کج و کوله‌ی سیب‌زمینی‌ها هم آشنا شد و خیلی زود شکل‌های دیگر را هم کشف کرد. پوملو حتی به شکلِ بی‌شکلِ ابرها هم با دقت نگاه کرد و فهمید که هی شکل‌شان عوض می‌شود.

پوملو، فیل فیلسوفِ صورتی، خوب که به اطرافش نگاه کرد، فهمید که دنیا رنگارنگ است. او «آبیِ» آسمان را شناخت و فهمید با «آبیِ» یخ‌زده‌ی زمستان و «آبیِ» خاموش و تاریک شب فرق می‌کند. پوملو فهمید که پرتقال «نارنجیِ» نارنجی است، غروب آفتاب هم «نارنجی» است و کم‌کم فهمید پاییز هم «نارنجی» است؛ یک‌جور نارنجیِ غم‌انگیز. پوملو این‌طوری با دنیا و رنگ‌هایش آشنا شد و فهمید یک‌عالمه «قرمز» در دنیا وجود دارد که هیچ‌کدام شبیه آن‌یکی نیست...