مجموعه‌ی کلاس اولی کتاب اولی برای بچه‌های تازه باسواد‌شده است تا بتوانند تمرین خواندن کنند. این مجموعه تا به حال در ۵ سطح چاپ شده. سطح اول با حروف محدودتر شروع شده و به ترتیب سطوح حروف جدید به مجموعه‌ها اضافه شده است. حتماً حتماً با صبر زیاد و روی خوش به بچه‌ها گوش کنید و اجازه بدید انقدر بخوانند و اشتباه کنند و دوباره بخوانند تا بالاخره خواندنشان قوی شود. به آنها بگویید که اگر کلمه‌ای سخت است هیچ ایرادی ندارد که از شما بپرسندش. در پایان هر کتاب هم چند سوال و فعالیت به بچه‌ها داده شده تا بیشتر تمرین کنند.

این کتاب‌ها به بچه‌ها کمک می‌کند تا از باسواد شدنشان لذت ببرند.

«آلبرت اینشتین» از همان ابتدای کودکی کارهایش را به روشی خارق‌العاده انجام می‌داد. او به جای فکر کردن به کمک کلمه‌ها، به وسیله‌ی تصاویر فکر می‌کرد و این روش ویژه‌ی فکر کردنش به او کمک کرد تا مفاهیم بزرگی را مثل ساختار موسیقی و یا اینکه چرا قطب‌نماها همیشه به سمت شمال هستند درک کند و کم‌کم در تلاش برای کشف رازهای هستی بربیاید. بقیه‌ی مردم او را فقط یک خیالباف می‌دیدند، اما اینشتین به خاطر کنجکاوی‌ و شیوه‌ی خاص تفکرش، توانست به یکی از بزرگ‌ترین دانشمندان جهان تبدیل شود.

(آره آره! این دروازه توی معمولی‌ترین رستوران دنیاست.

اما این چیزی از اسرارآمیزبودنش کم نمی‌کنه. فهمیدی؟)

سلام! من ایزی‌ام، تنهــا دختر پدر و مــادرم و دانش‌آموز کلاس چهارم «ج».

چند تا دوست خوب دارم که با هم به یک مدرسه می‌رویم، اما مشکلاتی هم دارم؛ مثلاً این‌که خیلی وقت‌ها مامان، بابا و  معلم‌ها حرف‌های من و دوست‌هایم را باور نمی‌کنند. البته این موضوع اصلاً باعث نمی‌شود که ما درباره‌ی چیزهای مشکوک تحقیق نکنیم. با ما همراه باشید تا از نتیجه‌ی تحقیق‌هایمان سر دربیاورید.

مدال یادبود ستارخان و گلوله‌ی طپانچه‌ی باقرخان از موزه‌ی خانه‌ی مشروطه‌ی تبریز دزدیده شده، با این‌که نگهبان موزه حواسش به همه‌جا بوده! ولی ماجرا فقط این نیست. خانم پیری هم به اداره‌ی پلیس آمده و شکایت کرده که یک نفر لنگه‌کفش‌هایش را از خانه‌اش دزدیده ولی این دزد مرموز با کفش‌های شوهرش کاری ندارد! کارآگاه سیتو و دستیارش باید ربط این دو پرونده را با هم بفهمند و معما را حل کنند.

من؟ جرونیمو استیلتنُ؟ نه بابا! من کجا و ورزش کجا؟ دویدن و عرق ریختن؟ من مال این جیرها نیستم! من بیشتر دوست دارم گوشه‌ی سوراخ موشم بنشینم، روی صندلی راحتی‌ام لم بدهم و همانطور که یک کاسه اسنک پنیری دم پنجه‌ام است، یک کتاب خوب بخوانم. ولی این‌بار پدربزرگ مجبورم کرد برای تهیه‌ی گزارش المپیک بروم یونان. وقتی رسیدم آنجا، احساس کردم کاسه‌ای زیر نیم کاسه است.