در سه گانه‌ی تصویری آرون بکر، ما با واژه و جمله سر و کار نداریم. همه چیز در تصاویر گویاست. دختری که از تنهایی، حوصله‌اش سر رفته یک مداد قرمز به دست می‌گیرد و به دنیای خیال نقاشی‌هایش قدم می‌گذارد.

نخودی وقتی به دنیا آمد خیلی کوچک بود. خیلی خیلی کوچک بود. اما با این وضع مشکلی نداشت. هر وقت که دلش می‌خواست می‌توانست به آسمان خیره شود و بزرگی دنیا را ببیند، یا از بوته‌های گوجه فرنگی بالا برود و یا با حشرات کشتی بگیرد.