روزگاری در سرزمینی دوردست پسرکی با مادرش زندگی می کرد به نام خوان. اما همه به او ببو می گفتند یعنی خنگ و حواس پرت. پسرک دست به هر کاری می زد خرابکاری می کرد, به همین دلیل کسی کاری به او نمی داد و او معمولاً بیکار بود. اما یک روز مادرش از بیکاری او خسته شد و او را فرستاد تا برای خود کاری پیدا کند. به این ترتیب خرابکاریها و کارهای خنده دار او دوباره شروع شد ولی عاقبت همین کارهای خنده دار به نفع او و مادرش تمام شد. تصاویر زیبا و متناسب کتاب نیز کارهای پسرک را به زبان تصویر بازگو می کند.

«ژوائو»، کودک پرتغالی، وقتی اولین بار روی نیمکت کلاس درس نشست، نه سال تمام از سنش می گذشت. معلم کلاسش اسم او را «ماجراجو» گذاشت و ار آن روز به بعد، همواره به ماجراهای بزرگ و کشف دنیاهای جدید، مثل «واسکودوگاما»، کاشف بزرگ هموطن خود، فکر می کرد. پسر بچه های دیگر او را مسخره می کردند، ولی کلمه ی «ماجراجو»، همچون پاره ای از خورشید، در وجود او می درخشید و او را بر بال خیال به سوی آینده های ناشناخته و هیجان انگیز می برد.

وقتی کبوتر یک ساندویچ خوشمزه پیدا می‌کند، آن‌قدر خوشحال می‌شود که‌ می‌خواهد تمام آن را یک‌جا ببلعد؛ اما بعد.. یک جوجه اردک ناقلا و گرسنه از راه می‌رسد و کمی از ساندویچ را می‌خواهد. به نظر شما کدام باهوش‌ترند؛ کبوتر یا جوجه اردک؟

یک روز خرس کوچولوی قطبی که در برف ها بازی می کرد، صدای ناله ای شنید و متوجه شد که خرگوش کوچکی در یک گودال عمیق افتاده است. خرس کوچولو او را نجات می دهد و سپس با یک دیگر مسابقه می دهند. ناگهان به یک ایستگاه قطبی می رسند و خرس کوچولو متوجه می شود که از دریچه ی بالای ایستگاه قطبی بوی خوبی می آید. خرس کوچولو به طرف دریچه می رود و در آن خم می شود که... .