اسم من “گودون” است.
از وقتی برادر کوچکم گاستون به دنیا آمده، مامانم بی هوش و حواس شده.
از صبح تا شب به گهواره‌ی گاستون چسبیده و مرتب می‌گوید: “ناز، ناز، خشگل من، ناچ، ناچ، پیشت…”
می‌ترسم با این کارها، گاستون را خل و چل کند…
برای همین تصمیم گرفتم خودم برای گاستون کاری بکنم!
“عزیرم، خواهر بزرگترت فوق‌العاده است و می‌خواهد چیزهای مهمی در زندگی به تو یاد بدهد.”

هر کاری که من می‌کنم، داداش کوچولویم هم می‌خواهد بکند.
ولی من کارهایی بلدم،‌ که او نمی‌تواند انجام بدهد.
مثلاً : من آشپزی بلدم؛ ولی او نمی‌تواند آشپزی کند.
یک روز مامان و بابا نبودند، تصمیم گرفتم خودم آشپزی کنم…
آن روز،‌ داداش کوچولویم گوشی تلفن را شکست.
چند تا تخم‌مرغ هم کف آشپزخانه شکست.
خودم از روی چهار پایه افتادم و پرده را از جا کندم.
می‌خواستم ماکارونی درست کنم. ولی نتوانستم.
به جای آن،‌ املت درست کردم.
شب که مامان و بابا آمدند، املت را خوردند و گفتند: «چه خوش مزه!»

داداش کوچولویم را خیلی دوست دارم؛
مخصوصاً وقتی که خواب است!
چون وقتی خواب است، همه چیز سر جایش است!
روزی که جشن تولدم بود، آرزو می‌کردم که بیدار نشود؛
و گرنه،‌ همه چیز را به هم می‌ریخت و پیش مهمان‌ها آب‌رو ریزی می‌کرد…
اما از بد شانسی من،‌ با اولین صدای زنگ مهمان‌ها از خواب پرید و دردسرهای من شروع شد.
جیغ زد،‌ داد زد، فریاد کشید و کیک تولد را خراب کرد.
ولی با همه‌ی این دردسرها، او باعث شد که به مهمان‌های من خوش بگذرد.