چگونه شغل دلخواهمان را پیدا کنیم

ما داریم طبیعت را از فرزندان خود می‎دزدیم. منظورم از گفتن این حرف این نیست که ما در حال نابودی طبیعتی هستیم که فرزندانمان از ما می خواهند آن را حفظ کنیم، گرچه متأسفانه این مسأله نیز در حال وقوع است. منظورم این است که تعریف ما از طیبعت از اساس به قدری خرده گیرانه و خشک بوده که با توجه به آن تعریفی که برای خود به وجود آورده ایم، دیگر چیزی به اسم طبیعت برای فرزندانمان هنگام بزرگسالیشان باقی نخواهد ماند.

در حال حاضر انسان ها در حال استفاده از نصف کره زمین برای زندگی کردن، پرورش محصولات و تولید چوب، و نیز چرای حیوانات خود هستند. اگر تمامی انسان ها را روی هم بگذاریم وزنشان به ده برابر تمامی پستانداران وحشی روی هم رفته خواهد رسید. ما در دل جنگل جاده احداث می کنیم. به شن های سواحل اقیانوس ها خورده پلاستیک اضافه کرده ایم. ساختار خاک را با کودهای مصنوعی خود عوض کرده ایم. و البته، ساختار هوا را نیز تغییر داده ایم .

موضوعاتی که به اندازۀ روابط مایۀ شادکامی ما می‌شوند اندک‌اندــ در عین‌حال، موضوعاتی هم که به اندازۀ همین روابطموجب بدبختی و ناامیدی‌مان می‌شوند محدود است.. اشتباه ما این‌جاست که تصور می‌کنیم با دانش چگونه عشق¬ورزیدن به دنیا می‌آییم و به همین دلیل مدیریت رابطه را مهارتی غریزی و آسان می‌پنداریم.