کارآگاه سیتو و چین‌می‌ادو برای اولین ‌بار به ایران سفر می‌کنند تا یک معمای عجیب را حل کنند؛ در تخت‌جمشید سروکله‌ی یک دزد پیدا شده که فقط شب‌های بارانی به موزه‌ی تخت‌جمشید می‌آید! حالا کارآگاه و دستیارش باید دزد را گیر بیندازند.

مایکل عزیز

من در نروژ هستم. امروز توی این قصر بودم. شاه را ندیدم. کارآگاهی هم اینجا ندیدم. یک چیزی توی سفرم گم کرده‌ام. نمی‌دانم کجا. به کمک تو احتیاج دارم. اگر کمک نکنی، باید از پادشاه سوئد کمک بخواهم که این پرونده را قبول کند.

نمی‌توانستم تکه‌کاغذ گمشده را پیدا کنم. به تکه‌هایی که توی دستم بود، نگاه کردم. من، کارآگاه زبل، به فکر فرو رفتم. بعد گفتم: «من همه‌اش به چیزی که توی دستم بوده، نگاه کرده‌ام. شاید باید به چیزی نگاه کنم که توی دستم نیست.»

آنی پرسید: «آخه چطور ممکن است چیزی را که نیست، نگاه کنی؟»

مادر جان،

من امشب بیرون می‌خوابم.

یک پتو با خودم برمی‌دارم

و چند تا پن‌کیک.

برمی‌گردم.

من و تافی قدم‌زنان به خانه‌ی رُزاموند رفتیم. حالا دیگر باران سختی می‌بارید. شاید راستی راستی مهمانی به هم می‌خورد. واردِ حیاط خانه‌ی رزاموند شدیم. بالاخره یک خبر خوب: هیچ نشانه‌ای از مهمانی نبود. فقط رزاموند را دیدیم و… سه تا مار واقعاً گُنده‌مُنده و وحشتناک توی سه قفس جدا…

دو تکه کاغذ برداشتم با یک خودکار. روی یک کاغذ نقشه را کشیدم. روی آن یکی نوشتم:

مادر عزیزم چیزی گم شده. وقتی پیدایش کنم، برمی‌گردم.

دوستت دارم.

مایکل، کارآگاه زبل