«آلبرت اینشتین» از همان ابتدای کودکی کارهایش را به روشی خارق‌العاده انجام می‌داد. او به جای فکر کردن به کمک کلمه‌ها، به وسیله‌ی تصاویر فکر می‌کرد و این روش ویژه‌ی فکر کردنش به او کمک کرد تا مفاهیم بزرگی را مثل ساختار موسیقی و یا اینکه چرا قطب‌نماها همیشه به سمت شمال هستند درک کند و کم‌کم در تلاش برای کشف رازهای هستی بربیاید. بقیه‌ی مردم او را فقط یک خیالباف می‌دیدند، اما اینشتین به خاطر کنجکاوی‌ و شیوه‌ی خاص تفکرش، توانست به یکی از بزرگ‌ترین دانشمندان جهان تبدیل شود.

مریم عاشق لحظه­ای بود که یک مسئله‌ی سخت را حل می‌کرد. همیشه می‌گفت: «وقتی مسئله‌های مشکل را حل می­کنم، لذّت می­برم. به عنوان یک نوجوان دوست دارم با مشکلات روبه‌رو شوم و با آن‌ها بجنگم.»