تصویری که تاکنون از عشق و روابط عاشقانه به ما ارائه شده تصویری خوش‌رنگ و لعاب و دوست‌داشتنی است. در کتاب‌ها منتظر می‌شدیم تا عاشق و معشوق به هم برسند و بعد از آن دیگر انگار همه چیز حل بود. در فیلم‌ها وقتی عاشق ومعشوق به هم می‌رسیدند تیتراژ پایانی روی پرده می‌آمد و ما با دل خوش و چند قطره اشک از سینما بیرون می‌آمدیم.
اما آیا عشق واقعاً چنین چیزی است؟

شده یه کتابی زیادی به دل‌تون بشینه؟ شده یه قسمت‌هاییش رو چند بار بخونید؟ این کتاب یکی از کتاب‌های مورد علاقه‌ی ماست و این قسمت یکی از قسمت‌های عزیزش برامون:

مامان یک اتاق اجاره کرده، در کاونتری.
تا وقتی تاتا را پیدا کنیم اینجا زندگی می‌کنیم:
اتاقی در طبقه‌ی چهارم ساختمانی مخروبه که مرا یاد کلاس تاریخ می‌اندازد،
و یاد عکس‌های سیاه و سفید از روستاهای بمباران شده.
در اتاق، آشپزخانه‌ی سفیدی هست،
درست در گوشه‌اش.
و تخت‌خوابی بزرگ، کج و کوله، درست وسط اتاق.
شبیه کوفته‌ای سرد که باید با مامان شریک شوم.
می‌گویم: «این که فقط یک اتاق است»
می‌خواهم به او بفهمانم که ما نمی‌توانیم اینجا زندگی کنیم.
و مامان می‌گوید:
«بهش می‌گویند سوییت.»
انگار یک کلمه می‌تواند واقعیت را تغییر دهد