چند نفر از شما قصه‌های من و بابام رو می‌شناسین؟ حتماً خیلی‌هاتون. مهترین ویژگی این کتاب اینه که تصویرهای داستانیِ خیلی ساده داره. برای همین بچه‌هایی که هنوز سواد خوندن و نوشتن ندارن هم می‌تونن با این کتاب اول تصویرخوانی رو یاد بگیرن. یعنی به ترتیب و با دیدن دقیق تصویرهای پشت سر هم خودشون از قصه سر دربیارن.

هاپ هاپو هی شوت می‌زنه. عاشق بازی کردنه. این ور و اونور می پره. باباش می‌گه: «بازی بشه. وقت نهاره. غذا بخور« اما هاپ هاپو گوشش به این حرف‌ها بدهکار نیست.

بابای لویی شده یک بابای خانه‌دار! یک غذاهایی می‌پزد که هیچ‌کس نمی‌تواند لب بزند. رنگ همه‌ی لباس‌چرک‌ها را قاتی‌پاتی کرده و تازه از لویی می‌خواهد خودش اتاقش را مرتب کند. از همه بدتر: لویی را به‌عنوان بهترین دوستش انتخاب کرده و مغزش را می‌خورد. لویی باید یک‌جوری جلویش را بگیرد، اما چطوری؟

این کتاب را یادتان نرود!

ریکی پسر ۱۰-۱۲ ساله ای است که به نظر همکلاسی هایش کمی عجیب وغریب است. حتی مادرش هم این طور فکر می کند. او خیلی دوست دارد معروف باشد ولی در هیچ چیز مهارتی ندارد؛ نه در ریاضی، نه فوتبال، نه دوچرخه سواری نه خیلی کارهای دیگر که معمولا برای پسرها مثل آب خوردن است. ریکی فکر می کند تنها مهارتی که دارد پخمه بودن است. او حتی از ظاهر خود هم راضی نیست.