راستش را بخواهید اسمِ من واقعاً «پنی‌قشقرق» نیست پنلوپه جونزه! لقبِ «قشقرق» را بابایم به‌شوخی گذاشته روی من. اما من اصلا هم قشقرق نیستم. فقط بعضی‌وقت‌ها آدم‌ها نمی‌توانند جنبه‌ی درخشان ایده‌های من را درک کنند مثلا شکارکردن خون‌آشام‌ها خیلی ایده‌ی منحصربه‌فردی بود و تازه کاسمو هم می‌گفت آقای بنتلی باکت واقعا آدم نیست و وانمود می‌کند که مثل ماست. قضیه‌ی مامان‌بزرگ اورال هم تقصیر خودش بود که نمی‌توانست نیمه‌ی پر لیوان را ببیند. من فقط می‌خواستم خوشحالش کنم و واقعا نمی‌دانم چرا از گریم باحالش خوشش نیامد تازه اینکه آب همه‌ی آشپزخانه‌مان را برداشت هم اصلا مهم نیست چون واقعا ارزش این را داشت که من یک رکوردشکن بی‌رقیب بشوم...

راستش را بخواهید اسمِ من واقعاً «پنی‌قشقرق» نیست. «پنلوپه جونز» است! لقبِ «قشقرق» را بابایم به‌شوخی گذاشته روی من. اما من اصلاً هم قشقرق نیستم. آخر می‌دانید! فکر می‌کنم فاجعه‌ی «رونی» (موشِ کلاسمان را می‌گویم) هیچ‌وقت آن‌قدر فاجعه نمی‌شد اگر پای «کاسمو» و آن هزارتوی هیجان‌انگیزش نمی‌آمد وسط. این که پای مامان‌بزرگ اتفاقی گیر کرد توی تله‌ی اختراعی ضدّسرقتم و پایش تقی شکست هم، اصلاً اصلاً تقصیر من نبود. تازه من فقط بری را برای این بردم بیمارستان که با نیروی شگفت‌انگیز حیوانات خانگی حالِ مامان‌بزرگ را بهتر کنم. از کجا می‌دانستم این فاجعه‌ی تمام‌عیار راه می‌افتد؟

راستش را بخواهید اسمِ من واقعاً «پنی‌قشقرق» نیست. «پنلوپه جونز» است! لقبِ «قشقرق» را بابایم به‌شوخی گذاشته روی من. اما من این‌دفعه واقعاً واقعاً نمی‌خواستم هیچ آتیشی بسوزانم. نه، واقعاً نمی‌خواستم. فقط می‌خواستم حسابی تلاش کنم که مفید باشم. برای همین اصلاً تقصیر من نیست که الان سرتا پای خودم و لباس‌قوییِ «دیسی» آبی شده، بعدش هم واقعاً می‌خواستم با آزمایش علمی‌ام یک کاری کنم که «جوشوآ باتملی» از دیسی خوشش بیاید، واقعاً نمی‌دانستم که یک‌دفعه رنگش می‌پرد و سبز می‌شود و این قشقرق به پا می‌شود.