وقتی دوست قدیمی‌ام، پروفسور الکتریک‌پنجه، زنگ زد و ازم کمک خواست، فوری قبول کردم، با اینکه می‌دانستم باید سفر کنم آن‌سرِ دنیا و از قله‌ی اورست هم بروم بالا!
سفر تازه‌ام خطرناک و طولانی از آب درآمد. نزدیک بود دُم بیچاره‌ام یخ بزند که بلای بدتری هم سرم آمد. هیولایی برفی من را دزدید!

بله، روحم هم خبر نداشت چه سرنوشتی منتظرم است...

آسمان آبی، سواحل ماسه‌ای... داشتم خواب خوشی می‌دیدم. خواب تعطیلاتی قشنگ و آرام زیر نور آفتاب. باید چند وقتی از هیاهوی شهر موش‌ها دور می‌ماندم. اگر تراپولا من را به یک مسافرت دیوانه‌وار نمی‌فرستاد، خواب خوشم به حقیقت می‌پیوست. واقعاً سفر وحشتناکی بود. یک‌دفعه دیدم به‌جای ساحل زیبای دریا، توی یک هتل کثیفم و یک خروار کَک هم ریخته‌اند توی رختخوابم و توی گوشم ویزویز می‌کنند! آخ! یعنی واقعاً می‌شد از همچین مسافرتی لذت ببرم؟