شده یه کتابی زیادی به دل‌تون بشینه؟ شده یه قسمت‌هاییش رو چند بار بخونید؟ این کتاب یکی از کتاب‌های مورد علاقه‌ی ماست و این قسمت یکی از قسمت‌های عزیزش برامون:

مامان یک اتاق اجاره کرده، در کاونتری.
تا وقتی تاتا را پیدا کنیم اینجا زندگی می‌کنیم:
اتاقی در طبقه‌ی چهارم ساختمانی مخروبه که مرا یاد کلاس تاریخ می‌اندازد،
و یاد عکس‌های سیاه و سفید از روستاهای بمباران شده.
در اتاق، آشپزخانه‌ی سفیدی هست،
درست در گوشه‌اش.
و تخت‌خوابی بزرگ، کج و کوله، درست وسط اتاق.
شبیه کوفته‌ای سرد که باید با مامان شریک شوم.
می‌گویم: «این که فقط یک اتاق است»
می‌خواهم به او بفهمانم که ما نمی‌توانیم اینجا زندگی کنیم.
و مامان می‌گوید:
«بهش می‌گویند سوییت.»
انگار یک کلمه می‌تواند واقعیت را تغییر دهد