من، آمبر براون، حسابی به‌هم ریخته‌ام در سن نُه سال و نُه‌ماهگی فهمیده‌ام که همه چیز تغییر می‌کند؛ چه بخواهم و چه نخواهم. نمی‌خواهم زندگی‌ام زیر‌ و رو شود، اما مامان و بابا از هم جدا شده‌اند . نمی‌خواهم دوست صمیمی‌ام از من جدا شود، اما جاستین از شهر ما رفته‌است. تغییرهای بزرگ گاهی خوب‌اند اما گاهی هم دردهای بزرگی با خودشان به همراه می‌آورند.

پدر آمبر براون برگشته و این یعنی: چند روز پیش مامان و چند روز پیش پدر و دعواهای بیشتر. کدام بخش آمبر مال مامان و کدام قسمتش مال باباست؟ یعنی او دیگر هیچ وقت مال خودش نیست؟ آمبر می‌خواهد گوش‌هایش را سوراخ کند، مامان اجازه نمی‌دهد و پدر هم چیزی از ماجرا نمی‌داند.

چه تصمیم سختی! آمبر براون باید بین گذراندن تعطیلات با مامان و نامزد او و یا رفتن با پدر به نیویورک یکی را انتخاب کند. اما او نمی‌خواهد انتخاب کند. با این همه، پدر و مامان اصرار دارند که تصمیم‌گیری به عهده‌ی او باشد. و همه چیز وقتی به هم می‌ریزد که کلی گرین، شاگرد جدید پا به کلاس آن‌ها می‌گذارد.

چه‌طور جرات می‌کند به او بگوید: عزیزم؟! آمبربراون توی بد دردسری افتاد! اوضاع بدجوری به هم ریخته و همه‌چیز هی بد و بدتر می‌شود. بدتر از همه این‌که مامانش قرار است با مکس ازدواج کند! آیا آمبر می‌تواند کاری کند که همه‌چیز دوباره مثل قبل روبه‌راه شود؟

همه‌اش تقصیر پدر و مادر آمبر براون است. انگار هیچ‌کدام حواس‌شان به آمبر نیست. مامان بدون آمبر برای دیدن خاله پام به کالیفرنیا می‌رود و باز بدون آمبر در دیسنی‌لند خوش می‌گذراند. پدر هم وقتی قرار است با او باشد، یادش می‌رود و با غریبه‌ها قرار می‌گذارد. آمبر دارد از ناراحتی می‌ترکد!