بله! امروز روز فیلم‌برداریه!

سر صبحانه آن‌قدر ذوق‌زده بودم که نتوانستم هیچی بخورم. برادرهای خل‌وچلم هم هِی داشتند دری‌وری می‌گفتند. می‌گفتند حتماً به من نقش زامبی‌ها را می‌دهند، چون این‌جوری لازم نیست گریم کنم و لباس عوض کنم و از این چرت‌وپرت‌ها.

ایش! این‌ها که هیچی از فیلم و این‌جور چیزها سر درنمی‌آورند! الان هم حسودی‌شان شده، چون کسی نمی‌گذارد خودشان با آن جوش‌های قرمز روی صورتشان فیلم بازی کنند.

ژولیوس گفت: «ببین، ما همه‌مون می‌دونیم که قراره بمیریم، ولی با‌این‌حال ترجیح می‌دیم تو دهنت رو ببندی!»کورنلیوس همان‌طور که شمشیرش را بیرون می‌کشید، گفت: «پا شین. ما از پسش برمی‌آیم! تمرین‌های اضافه‌ای که این هفته کردیم، ازمون ماشین‌های جنگی به‌دردبخوری ساخته!»

هیچ‌کس محلش نگذاشت.

میلوس از توی تاریکی بیرون آمد. «ما هیچ شانسی جلوی قهرمان‌های بزرگ امپراتوری نداریم. شاید بهتر باشه یه بار برای همیشه فقط دراز بکشیم و بذاریم اون‌ها کار رو تموم کنن.»