مادر عزیزم

من دنبال پرونده‌ای هستم که اگر بگویم، باور نمی‌کنی.

پس چیزی درباره‌اش نمی‌نویسم.

زود برمی‌گردم.

دوستت دارم.

امضا: کارآگاه زبل

نمی‌توانستم تکه‌کاغذ گمشده را پیدا کنم. به تکه‌هایی که توی دستم بود، نگاه کردم. من، کارآگاه زبل، به فکر فرو رفتم. بعد گفتم: «من همه‌اش به چیزی که توی دستم بوده، نگاه کرده‌ام. شاید باید به چیزی نگاه کنم که توی دستم نیست.»

آنی پرسید: «آخه چطور ممکن است چیزی را که نیست، نگاه کنی؟»

من مایکل، کارآگاه زبل هستم. هیچ دستیاری ندارم و تنها کار می‌کنم. به خانه‌ی آنی رفتم. آنی گفت: «یک نقاشی از سگم کشیدم، گذاشتم روی میز ولی ناپدید شد». گفتم: «فقط بگو ببینم این خانه در مخفی یا دالان پنهانی ندارد؟»