نویسنده در کتاب پیش رو داستان لاک‌پشتی به نام فرانکلین را روایت می‌کند که دوست دارد مسئولیتی را بر عهده بگیرد. او می‌خواهد به دیگران نشان بدهد که بزرگ شده و به همین خاطر مسئولیت انجام کارها را بر عهده می‌گیرد اما اوضاع همیشه خوب پیش نمی‌رود. ماجرا از این قرار است که آقای موش کور قصد دارد تا به سفر برود. در این میان فرانکلین از موش کور می‌خواهد تا خانه‌اش را به او بسپارد. در نهایت موش کور راضی شده و این کار را می‌کند.

"فرانکلین بعد از خوردن سوپ کلم و شیرینی احساس بهتری داشت. گفت: حالا می توانم دوباره به طرحم فکر کنم. بعد از پدر و مادرش پرسید که آنها چه چیز محله را بیشتر دوست دارند. مادرش گفت: من بازارهای روز یکشنبه را بیشتر دوست دارم. فرانکلین خندید. او عاشق نخودفرنگی های شیرین خرگوش که خودش می کاشت و حشرات قهوه ای رنگ زمین موش خرما بود. پدرش گفت: من عضویت باشگاه شطرنج را دوست دارم. فرانکلین موافق بود. او هم دوست داشت عضو باشگاه شطرنج باشد." 

تولد خرسی است و مادر خرسی از مادر فرانکلین می‌خواهد تا کادوی تولد خرسی را برایش پنهان کند چون نگران است که مبادا خرسی فضولی کند و بداند کادویش چیست. فرانکلین کنجکاو نمی‌تواند جلوی خودش را بگیرد و یک کادوی زرد رنگ در کمد پیدا می‌کند و فکر می‌کند که کادوی تولد خرسی است. فرانکلین یواشکی کادو را نگاه می‌کند. آیا کار فرانکین درست است؟ آیا فرانکلین می‌تواند این راز را نگه دارد و به بقیه چیزی نگوید؟

فرانکلین یک روز چیز مخصوصی را پیدا کرد، یک دوربین عکاسی. او تصمیم گرفت با این دوربین از دوستان خود عکس بگیرد. اما یادش افتاد که این دوربین مال او نیست ولی دوستانش به او گفتند که تو این دوربین را پیدا کردی پس دیگر مال توست. فرانکلین آن قدر با دوربین عکس گرفت که حلقه ی فیلم داخل آن تمام شد، بعد یادش افتاد از چیزی استفاده کرده که مال او نبوده، پدرش قبلا به او گفته بود که این کار درستی نیست.

رانکلین خواهر کوچولویش را خیلی دوست دارد. آن‌ها دوست دارند همیشه باهم بازی کنند. فرانکلین می‌تواند اعداد دو رقمی را بشمرد و بند کفش‌هایش را ببند. او به خواهر کوچک‌ترش هریت کمک می‌کند دکمه‌هایش را ببند و زیپش را بالا بکشد. برایش کتاب قصه و داستان می‌خواند و گاهی اوقات هم قایم‌باشک بازی می‌کنند. فرانکلین برادر بزرگ بودن را دوست دارد و همیشه مراقب خواهرش است.

وقتی متوجه می شود که روز تولد مادرش در راه است ، نمی تواند بهترین هدیه را پیدا کند. فرانکلین پس از روزها فکر کردن ، تصمیم می گیرد همه کارها را برای مادرش انجام دهد. صبح روز تولد او صبحانه را در رختخواب می برد ، یک سنجاق درست می کند ، یک نقاشی می کشد و گل های تازه را از باغ برش می دهد! و سپس فرانکلین مادرش را در آغوش می گیرد و می گوید: "دوستت دارم" --- که البته بهترین هدیه از همه کودکان است.