رامونا حالا هفت سال و نیمه شده و هفت سال و نیمگی واقعاً سن پردردسری است! چون نه آن‌قدر بزرگ است که بتواند در خانه تنها بماند و نه آن‌قدر کوچک که با ویلاجین تخس بازی کند و یا مثل آن وقت‌ها خرگوش کوچولوی مامان شود! آخر مگر می‌شود که او همیشه‌ی خدا دختر کوچولوی مامانش باشد؟

هاپ هاپو هی شوت می‌زنه. عاشق بازی کردنه. این ور و اونور می پره. باباش می‌گه: «بازی بشه. وقت نهاره. غذا بخور« اما هاپ هاپو گوشش به این حرف‌ها بدهکار نیست.

مسواک زدن،خواهش کردن،به موقع خوابیدن، تشکر کردن، غذا خوردن، عذرخواهی کردن و بازی کردن! همه‌ی اینها مسائل مهم زندگی یک بچه‌ی ۲ تا ۶ سال است. این کتاب‌ها هم با شعرهایی بامزه به همین مسائل پرداخته‌اند. بامبی دندان‌هایش را مسواک می‌زند، پنگوئن خواهش می‌کند، پیشی باید بخوابد، خرسی تشکر می‌کند،بلبله گوش ناهار می‌خورد،موش موشی می‌گوید ببخشید، هی‌پو عذرخواهی می‌کند، هاپ هاپو بازی می‌کند اینها عنوان‌های این مجموعه هستند که در ۸ جلد با عنوان مجموعه‌ی سلام نابغه چاپ شده‌اند. حتما خواندن این مجموعه با بچه‌ها خیلی خیلی لذت‌بخش و موثر خواهد بود.

ریکی پسر ۱۰-۱۲ ساله ای است که به نظر همکلاسی هایش کمی عجیب وغریب است. حتی مادرش هم این طور فکر می کند. او خیلی دوست دارد معروف باشد ولی در هیچ چیز مهارتی ندارد؛ نه در ریاضی، نه فوتبال، نه دوچرخه سواری نه خیلی کارهای دیگر که معمولا برای پسرها مثل آب خوردن است. ریکی فکر می کند تنها مهارتی که دارد پخمه بودن است. او حتی از ظاهر خود هم راضی نیست.